Για δεκαετίες, η ελληνική νοοτροπία ήθελε τους ανθρώπους να παντρεύονται «στην ώρα τους». Συνήθως πριν τα τριάντα, με μια σταθερή δουλειά και έναν σύντροφο που υποτίθεται πως είχε ήδη επιλεγεί για πάντα. Όμως η πραγματικότητα της σύγχρονης ζωής δεν μοιάζει σε τίποτα με αυτό το παλιό καλούπι.
Πολλοί ξεπερνούν τα τριάντα πέντε χωρίς να έχουν παντρευτεί. Άλλοι γιατί δεν βρήκαν ακόμη τον άνθρωπό τους, άλλοι γιατί προτεραιότητά τους ήταν η καριέρα και άλλοι γιατί απλώς δεν πιέστηκαν να ακολουθήσουν μια κοινωνική επιταγή. Κι όμως, συχνά ακούνε τα ίδια κουραστικά στερεότυπα: «έμεινε στο ράφι», «θα μείνει μόνος του», «πέρασε η ηλικία». Σχόλια που δεν αντικατοπτρίζουν τη ζωή, αλλά μόνο προκατάληψη.
«Η ευτυχία δεν έχει ηλικιακό όριο — το ίδιο και ο γάμος.»
Η ζωή σε ξαφνιάζει όταν δεν το περιμένεις
Πολλά ζευγάρια βρίσκουν τον άνθρωπό τους μετά από χρόνια σχέσεων που δεν ευδοκίμησαν. Κάποιες φορές, αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι μεγαλύτερος ή μικρότερος σε ηλικία — κι εκεί αρχίζει άλλη μια δόση κοινωνικής κριτικής. Όμως ο έρωτας δεν ακολουθεί πρόγραμμα και δεν ρωτάει ημερομηνία γέννησης.
Η νέα πραγματικότητα: Γάμοι μετά τα 40, 50 και 60
Σήμερα, βλέπουμε όλο και περισσότερο ανθρώπους που παντρεύονται όταν πραγματικά αισθάνονται έτοιμοι. Στα σαράντα, στα πενήντα ή ακόμη και στα εξήντα τους. Δεν το κάνουν από πίεση, αλλά από επιλογή. Το χαμόγελο και η ηρεμία στα πρόσωπά τους αποδεικνύουν ότι η απόφαση αυτή είναι δική τους και μόνο.
Γιατί δεν πρέπει να κρίνουμε
Το να καταδικάζουμε ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας επειδή αποφάσισαν να παντρευτούν είναι άδικο και ξεπερασμένο. Ο καθένας ωριμάζει, αλλάζει και επιλέγει σε διαφορετικούς χρόνους. Το σημαντικό είναι η συντροφικότητα, όχι η ηλικία στο πιστοποιητικό.
Στο τέλος της ημέρας, εκείνο που μετράει δεν είναι το πότε, αλλά το ποιον. Κι όταν αυτό το «ποιος» είναι ο σωστός, τότε ισχύει ό,τι και να λέει η κοινωνία: καλύτερα αργά παρά ποτέ.
