Στην ελληνική οικογένεια υπάρχει ένα φαινόμενο σχεδόν… διαχρονικό: οι μητέρες που αγωνιούν περισσότερο από τις ίδιες τις κόρες για το πότε «θα τακτοποιηθούν». Όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές, ο γάμος συνεχίζει να αποτελεί ένα είδος «ορόσημου» για πολλές παραδοσιακές μαμάδες, οι οποίες πιστεύουν πως η ευτυχία της κόρης τους κρύβεται πίσω από έναν καλό γαμπρό.
Έτσι, ξεκινά το γλυκό αλλά συχνά υπερβολικό κυνήγι της αποκατάστασης. Από το να διαδίδουν ότι η κόρη τους είναι ελεύθερη και διαθέσιμη, μέχρι το να τονίζουν —με κάθε ευκαιρία— τα προτερήματά της, μερικές μητέρες γίνονται οι καλύτερες… διαφημίστριες ενός μελλοντικού γάμου. Δεν είναι λίγες εκείνες που οργανώνουν τυφλά ραντεβού, παρουσιάζουν «καλούς υποψήφιους» ή μεγαλοποιούν περιστάσεις για να κάνουν τα δύο μέρη να μιλήσουν επιτέλους.
Το παράδοξο είναι πως αυτή η πίεση, όσο καλοπροαίρετη κι αν είναι, μπορεί να μεταφερθεί και στην ίδια την κόρη. Μερικές γυναίκες αρχίζουν να πιστεύουν ότι ο γάμος είναι κάτι που πρέπει να επιτευχθεί με κάθε τρόπο. Αυτό όμως συχνά οδηγεί σε βεβιασμένες κινήσεις, αμήχανες συμπεριφορές και τελικά… στο αντίθετο αποτέλεσμα.
Η αλήθεια είναι πως δεν χρειάζονται υπερβολές για να βρεθεί ο κατάλληλος άνθρωπος. Οι σχέσεις χτίζονται όταν κάποιος νιώθει καλά με τον εαυτό του, εξελίσσεται, καλλιεργεί τον χαρακτήρα του και έχει μια υγιή αυτοπεποίθηση. Ο σωστός άνθρωπος έρχεται όταν είμαστε έτοιμοι — όχι όταν μας πιέζει η οικογένεια.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στο άγχος της ελληνίδας μάνας και στην ανάγκη κάθε γυναίκας να ζήσει τη ζωή της με τον δικό της ρυθμό, βρίσκεται και η ουσία: η ευτυχία δεν μετριέται σε «πότε θα παντρευτείς», αλλά σε «πότε νιώθεις πλήρης».
