Connect
To Top

ΘΛΙΨΗ ΚΑΙ ΕΡΩΤΗΜΑΤΙΚΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΟ ΜΑΤΙ

Τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να περιγράψουν τα συναισθήματα που γεννά η εικόνα των απανθρακωμένων περιοχών στην Αττική. Βουβή θλίψη για όλους τους Έλληνες.

Βρισκόμαστε ήδη στην τρίτη ημέρα από την καταστροφή και ακόμη ανεβαίνει ο αριθμός των θυμάτων, είναι άγνωστος ο αριθμός των αγνοουμένων και δεν ξέρουμε αν υπάρχει κάποιος σχεδιασμός για το τι ακριβώς θα γίνει στις περιοχές που καταστράφηκαν από τη μανία της φωτιάς.

Η σκέψη μας – η ψυχή μας – είναι στους ανθρώπους που δοκιμάζονται, που έζησαν τη φρίκη της φωτιάς, που έχασαν ανθρώπους, που ψάχνουν απεγνωσμένα τους δικούς τους, που είδαν δίπλα τους να καίγονται άνθρωποι, που είδαν τις περιουσίες τους να χάνονται σε λίγα λεπτά…

Η συμπαράσταση των Ελλήνων είναι τουλάχιστον συγκινητική, άμεση και έμπρακτη. Εθελοντές στα σημεία προσφέρουν υπηρεσίες, τρόφιμα, φάρμακα και είδη πρώτης ανάγκης έχουν ξεπεράσει κατά πολύ τις ανάγκες που υπάρχουν, όπως επίσης και η προσφορά σε αίμα έχει ξεπεράσει ήδη κάθε προσδοκία.

Τώρα, όμως, θα πρέπει πια να αρχίσει το κράτος να αναλαμβάνει δράση ουσιαστική… να συντονιστεί επιτέλους, γιατί στο συμπέρασμα που οδηγούμαστε είναι πως κάτι τέτοιο δεν υπήρχε…

Οι άνθρωποι της πυροσβεστικής, της αστυνομίας, του ΕΚΑΒ, του λιμενικού, υπερέβαλαν εαυτόν, είναι οι σύγχρονοι  ήρωες που έσωσαν ανθρώπους, κινδύνεψαν στις φλόγες και προσπάθησαν το ακατόρθωτο.

Τα ερωτήματα και σε λίγο και η απόδοση ευθυνών θα βαρύνουν την ηγεσία αυτής της πολύπαθης χώρας. Θα αναδειχθούν σίγουρα οι παθογένειες δεκαετιών, αλλά έχω την εντύπωση πως για ακόμη μία φορά, μόλις ξεχαστεί η φωτιά και αρχίσουν να επουλώνονται οι πληγές, θα ξεχάσουμε και θα επιστρέψουμε στην προηγούμενη κατάσταση.

Η κατακαμμένη χώρα δεν έχει βάλει μυαλό… ακούω για έλλειψη σχεδίου, ασκήσεων, οργάνωσης κ.λ.π.

Σίγουρα, στην πράξη και όχι στα χαρτιά, υπάρχει παντελής έλλειψη των παραπάνω. Η εμπειρία ίσως θα έπρεπε να μας είχε διδάξει, πως η φωτιά είναι απρόβλεπτη, δεν μπορείς να την εκτιμήσεις, να την αψηφήσεις, να περιμένεις να εξελιχθεί… έχουμε θρηνήσει πολλά – πολλά θύματα, έχουμε χάσει πολλά πολλά δάση…

Αν υπήρχε ο φόβος και η αίσθηση της πρόληψης, μάλλον θα είχαμε ικανό αριθμό, ίσως και περίσσια εναέριων μέσων, στο πέρασμα των δεκαετιών, που θα σηκωνόταν αμέσως σε κάθε περίπτωση φωτιάς, σε κάθε σημείο. Σίγουρα τα έξοδα θα ήταν μικρότερα από τις καταστροφές που έχουν γίνει και θα γίνουν δυστυχώς, όσο την αντιπυρική προστασία μας την αφήνουμε στο έλεος σχεδιασμών επί χάρτου, συσκέψεων που εκ του αποτελέσματος δεν έχουν νόημα και στην αυτοθυσία των πραγματικών ηρώων, που κάθε φορά ξεπερνούν τον εαυτό τους.

Κυρίως, να αφήνουν τους ικανούς και γνώστες να σχεδιάζουν , να οργανώνουν και να εκτελούν. Δεν χρειάζονται οι πολιτικοί παρά μόνο για να δίνουν εντολή για υλοποίηση. Αυτό βέβαια, προϋποθέτει πως στο κράτος υπάρχει αξιοκρατία, στην αστυνομία, την πυροσβεστική , στο δημόσιο και δεν γίνονται στρατηγοί και διευθυντές τα δικά μας παιδιά. Και ο ικανότερος να έχει το τελικό πρόσταγμα. Πολιτικός σε επιχειρησιακό κέντρο της ώρα της κρίσης είναι θανάσιμα επικίνδυνος.

Οι ευθύνες είναι συνολικές, έχουν βάθος χρόνου, αλλά η ανοργανωσιά και έλλειψη συντονισμού στην περίπτωση της Ανατολικής Αττικής, στην καταστροφική αυτή πυρκαγιά  μάλλον δεν έχει προηγούμενο… με τα εναέρια μέσα να είναι ελάχιστα και να μην μπορούν να αποδώσουν.

Τώρα βέβαια, θα αρχίσει ο πόλεμος δηλώσεων και απόδοσης ευθυνών. Αποτέλεσμα δεν θα φέρουν στην επόμενη καταστροφή. Λίγο ουσία πια και πραγματική ενίσχυση της πυροσβεστικής και των πυροσβεστικών μέσων – των εναέριων!!!

Οι πολίτες ας μην ζητούν από την τοπική αυτοδιοίκηση βιτρίνες και ρουσφέτια… να ζητούν έργα προστασίας των οικισμών, υποδομής και ουσίας, γιατί μπορεί να χρειαστούν μία φορά αλλά αυτή η φορά θα είναι  η καθοριστική για τις ζωές και τις περιουσίες.

Πόσος πόνος, πόση θλίψη, πόση καταστροφή σε λίγες ώρες… θα μπορούσε να αποφευχθεί; Θα μπορούσαν τα θύματα να είναι λιγότερα; Υπάρχει περίπτωση να μην υπήρχε κανένα θύμα; Θα μπορούσε η φωτιά να σβήσει στο βουνό, πριν εξαπλωθεί;

Αν έστω και σε ένα ερώτημα υπάρχει καταφατική απάντηση ή η απάντηση ίσως, δεν ξέρω πως θα μπορέσουν να συνεχίσουν τη ζωή τους τόσοι και τόσοι “ανευθυνοϋπεύθυνοι” που εμπλέκονται άμεσα, έμμεσα πριν και τώρα, σε όλα τα επίπεδα, με την καταστροφή.

 

Περισσότερα άρθρα στην κατηγορία : City Life