Connect
To Top

Η ΣΟΦΙΑ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ ΜΑΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗ … “ΖΩΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ”

Η συγγραφέας Σοφία Δημοπούλου, μας μιλά για τη δουλειά της, τη συγγραφή και τελευταίο της μυθιστόρημα ¨Η ΖΩΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ”, που ήδη έχει κατακτήσει τις καρδιές των αναγνωστών.

Η «Ζωή Απέναντι» είναι το τέταρτο μυθιστόρημά σας. Ξεκινώντας να γράφετε το πρώτο βιβλίο σας, είχατε ποτέ φανταστεί ότι αυτή η περιπέτεια θα είχε συνέχεια;

Η αλήθεια είναι πως όταν ξεκίνησα να γράφω το πρώτο βιβλίο, το έκανα κυρίως για μένα, είχα μια έντονη επιθυμία να εκφράσω γραπτά τα συναισθήματα και τις ιδέες μου. Όταν διαπίστωσα πως αυτά που έγραφα μπορούσα να αγγίζουν και άλλους ανθρώπους, άρχισα να γράφω πια συστηματικά.

Τι είναι για εσάς η συγγραφή; Είναι σπριντ, μαραθώνιος ή ένας συνδυασμός και των δύο;

Μάλλον μαραθώνιος πολλών χιλιομέτρων και με εμπόδια μου μοιάζει. Χρειάζεσαι αντοχή, αφοσίωση, πάθος και υπομονή, μεθοδικότητα και καθόλου βιασύνη. Πρέπει να είσαι προετοιμασμένος για πολλές δυσκολίες, ανατροπές, αναποδιές, πάλη με τον κακό σου εαυτό, εσωτερική ένταση.

Ποια είναι τα συναισθήματα σας όταν ξεκινάτε να γράφετε το επόμενο βιβλίο, όταν βάζετε την τελευταία τελεία και όταν το κρατάτε για πρώτη φορά-τυπωμένο πλέον, στα χέρια σας;

Όσο γράφεται ένα βιβλίο, είμαι προσηλωμένη στο στόχο μου, που είναι η κεντρική ιδέα, το τι θέλω να πω. Όταν τελειώσει, έχω αγωνία για το αν πέτυχα αυτό το στόχο και αν θα καταφέρει το βιβλίο να επικοινωνήσει με τον κόσμο. Νιώθω ασφαλώς συγκίνηση, γιατί πέρασα μαζί του πολύ καιρό και το ελευθερώνω από τη σκέψη μου, αφού σχεδόν πάντα κάτι άλλο έχει γεννηθεί στο μυαλό μου και βιάζομαι να το ξεκινήσω.

Η Ζωή απέναντι, είναι πολλά περισσότερα από την Ζωή την γειτόνισσα- έναν χαρακτήρα αόρατο και όμως τόσο ορατό στο βιβλίο σας. Είναι στο χέρι μας απόλυτα το πώς θα επιλέξουμε να ζήσουμε τη ζωή μας;

«Όταν υπάρχει μοίρα, τότε η ελευθερία είναι αδύνατη. Όταν όμως υπάρχει ελευθερία, θα πει ότι η μοίρα είμαστε εμείς οι ίδιοι» έλεγε ο νομπελίστας συγγραφέας Ίμρε Κέρτες. Είμαστε οι επιλογές μας κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό. Όμως υπάρχει μια μεγάλη διαφορά μεταξύ του “προσπαθώ να πετύχω τους στόχους μου” και του “ελέγχω απόλυτα τη ζωή μου”. Για μένα είναι σημαντικό να έχουμε ενθουσιασμό για τους στόχους μας, να δουλεύουμε συστηματικά και με πάθος για τα όνειρά μας, αλλά ταυτόχρονα να ζούμε το τώρα και να είμαστε έτοιμοι για την αλλαγή και τις ανατροπές. Το να είμαστε ευγνώμονες για ό,τι έχουμε και να ονειρευόμαστε κάτι ακόμα καλύτερο, είναι συνειδητή επιλογή και είναι αυτή που μας κάνει ευτυχισμένους.

Τι θα λέγατε σε εκείνους που, κυρίως εξαιτίας της κοινωνικής και οικονομικής κρίσης, αισθάνονται πως οι ζωές τους είναι «υποθηκευμένες»;

Δεν θεωρώ πως υπάρχουν «υποθηκευμένες ζωές», με την έννοια πως τη ζωή μας, που είναι το ύψιστο αγαθό που κατέχουμε, δεν τη χρωστάμε σε κανέναν, παρά μόνο στον εαυτό μας. Όσο δύσκολη και να είναι η κατάσταση, πρέπει να εκτιμούμε αυτά τα λίγα που έχουμε και να αγωνιζόμαστε για το καλύτερο. Όσο πιστεύουμε πως δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι για να αλλάξουν τα πράγματα, τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει στ’ αλήθεια.

Ποια είναι τα σχέδιά σας για το άμεσο μέλλον;

Για την ώρα θέλω να τελειώσω το βιβλίο που γράφω αυτή την περίοδο. Έπειτα θέλω να ξεκουραστώ ένα διάστημα, να ταξιδέψω, να μαζέψω τα ποιήματά μου σε μια μικρή συλλογή. Μετά από μια έντονη περίοδο, όπως ο τελευταίος χρόνος, πάντα έχω ανάγκη να κάνω πράγματα που τα έχω βάλει στην άκρη.

“Η ΖΩΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ” – ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

Η Δάφνη ζει στη δύσκολη και σκοτεινή περίοδο της χούντας, σε μια λαϊκή γειτονιά της Αθήνας. Είναι η μοναχοκόρη ενός συντηρητικού δασκάλου και μιας συμβιβασμένης νοικοκυράς και μεγαλώνει μέσα σ’ ένα προστατευμένο περιβάλλον, απαλλαγμένο από τις επιδράσεις του καθεστώτος και της σκληρής πραγματικότητας…

…Μέχρι που στο υπόγειο διαμέρισμα από κάτω τους έρχεται μια άλλη, πολύ διαφορετική οικογένεια από τη δική της, με μια άλλη μοναχοκόρη, την Άννα. Και τότε όλα αλλάζουν. Το προστατευτικό κουκούλι, στο οποίο ήταν κλεισμένη η Δάφνη σκίζεται και τότε όλα όσα θεωρούσε η ίδια ως δεδομένα και σταθερά, μεταβάλλονται: οι οικογενειακές σχέσεις, οι ιδέες, τα συναισθήματα, τα πρότυπα, το παρόν αλλά και το μέλλον.

Οικογενειακά μυστικά έρχονται στο φως, πολιτικά απόρρητα αποκαλύπτονται και ένας υπόγειος κόσμος υφαίνεται παράλληλα με τον ορατό.

Μέσα σε μια ατμόσφαιρα καχυποψίας και φόβου, οι πρωταγωνιστές της ιστορίας αγωνίζονται, ερωτεύονται, ονειρεύονται, ελπίζουν, ενηλικιώνονται και ωριμάζουν.

Την ίδια στιγμή, στο απέναντι σπίτι, η γειτόνισσα η Ζωή παρακολουθεί σιωπηλή τα πρόσωπα και επεμβαίνει ως καταλύτης στην εξέλιξη της ιστορίας. Έτσι κι αλλιώς η «ζωή» έχει την τελευταία λέξη…

H Σοφία Δημοπούλου γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα, η καταγωγή της όμως είναι από τα Λουσικά, ένα χωριό λίγα χιλιόμετρα έξω από την Πάτρα. Σπούδασε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, στη Σχολή Πολιτικών Μηχανικών και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στον περιβαλλοντικό σχεδιασμό. Εργάστηκε ως μηχανικός στο δημόσιο και στον ιδιωτικό τομέα. Έχει γράψει τα μυθιστορήματα: Lapis lazuli, η πέτρα που λείπει (2012), Άλμα θα πει ψυχή (2013) και Σε σωστή ώρα νυχτώνει (2014).

Περισσότερα άρθρα στην κατηγορία : Συνεντεύξεις