Connect
To Top

ΚΙΝΗΜΑΤΟ-ΓΡΑΦΕΙΝ: ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΕ ΔΙΦΟΡΟΥΜΕΝΟ ΦΙΝΑΛΕ!

Ταινίες με αναπάντεχο και απρόσμενο φινάλε που εξάπτει την φαντασία… Γράφει ο Τάσος Τάτσης…

Πόσες φορές σας έχει τύχει όταν παρακολουθείτε μια ταινία, να φτάνει στο τέλος της και αντί να σας απαντήσει κάποια ερωτήματα που σας γεννήθηκαν, να σας δημιουργεί ακόμη περισσότερα; Έχουμε δει αρκετές ταινίες με διφορούμενα και ασαφή φινάλε τα τελευταία χρόνια και η αλήθεια είναι πως μας αρέσει όταν οι σεναριογράφοι θέλουν το ίδιο το κοινό να αποφασίσει τι εξήγηση θα δώσει στα μεγάλα ερωτήματα που του δημιουργούν. Σε αυτό το αφιέρωμα θα δούμε 15 περιπτώσεις ταινιών που τα – ανοιχτά σε πολλές ερμηνείες – φινάλε τους μας άφησαν με πολλά αναπάντητα ερωτήματα και με την διακριτική ευχέρεια να τα απαντήσουμε κατά το δοκούν.

Inception (2010)

Ομάδα κατασκόπων εισβάλλει στα όνειρα των στόχων τους, εμφυτεύοντας ιδέες στο υποσυνείδητό τους για να πετύχουν τον όποιον στόχο τους. Η ταινία-σταθμός που συζητήθηκε και αναλύθηκε όσο ελάχιστες τα τελευταία χρόνια, εν πολλοίς χάρη στο διφορούμενο φινάλε της που άφηνε τα πάντα στον αέρα: Ποια είναι η πραγματικότητα και ποιο το όνειρο;

Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα που μας γέννησε ο Christopher Nolan στην ταινία “Inception”. Στο τέλος της ταινίας βλέπουμε τον Cobb να επανασυνδέεται με την οικογένεια του, αλλά καθώς το πλάνο προχωρά βλέπουμε τη σβούρα να γυρνάει συνεχώς. Το πλάνο κόβεται πριν προλάβουμε να δούμε αν πέφτει τελικά ή όχι, για να μάθουμε δηλαδή αν ο πρωταγωνιστής ζούσε σε όνειρο. Η στροβιλιζόμενη σβούρα αφήνει χώρο για πολλαπλές θεωρίες σινεφίλ που αναζητούν ενδείξεις στις λεπτομέρειες. Δεν βλέπουμε ακριβώς τη σβούρα να πέφτει, αλλά βλέπουμε ότι ταλαντεύεται λίγο, γεγονός που υποδηλώνει ότι δεν ονειρεύεται. Από την άλλη, υπάρχουν ορισμένα πράγματα που γνωρίζουμε από νωρίς στην ταινία – ότι η σβούρα ίσως να μην ανήκει καν σε αυτόν – που υποδηλώνουν ότι ο ίδιος ποτέ δεν ξύπνησε στο τέλος ή ότι ίσως αυτός είναι ονειρεύεται από την αρχή.

The Life of Pi (2012)

Μία από τις καλύτερες ταινίες με ένα από τα καλύτερα φινάλε. Ένας δημοσιογράφος ζητά από τον Πι να του περιγράψει την ιστορία του, όταν ήταν μικρός και είχε ναυαγήσει και επιβιώσει για μέρες στην θάλασσα. Ο Πι του λέει την απίστευτη ιστορία πως είχε μαζί του για συντροφιά μια τίγρη, η οποία φυσικά στην αρχή προσπαθούσε να τον φάει, αλλά στη συνέχεια και οι δύο συνειδητοποίησαν πως είχαν ανάγκη ο ένας τον άλλο για να επιβιώσουν. Στο τέλος όμως ο δημοσιογράφος ανακαλύπτει μια εναλλακτική πλευρά της ιστορίας που του ακουγόταν πιο ρεαλιστική και αφού την λέει στον Πι, εκείνος κοιτά την κάμερα σαν να απευθύνεται σε εμάς και τον (μας) ρωτά: “Ποιά από τις δύο ιστορίες προτιμάς;”

Doubt (2008)

Η ταινία «Αμφιβολία» του 2008 αποτελεί μία από τις καλύτερες ερμηνείες των Meryl Streep και Philip Seymour Hoffman. Η ταινία μας παρουσιάζει τον καθολικό ιερέα Brendan Flynn (Hoffman) ο οποίος έχει μεγάλη επιρροή στα μικρά παιδιά της εκκλησίας. Η διευθύντρια Aloysius Beauvier (Streep) που δεν τον συμπαθεί από την πρώτη στιγμή, όταν μάθει από μία καλόγρια πως εκείνος περνά αρκετό χρόνο με έναν συγκεκριμένο μαθητή, θα κηρύξει πόλεμο εναντίον του, με σκοπό να του καταστρέψει την καριέρα. Η ταινία τελειώνει με την Streep να ξεσπά σε κλάματα και να εξομολογείται πως έχει αμφιβολίες για αυτό που έπραξε, χωρίς φυσικά και εμείς οι ίδιοι να γνωρίζουμε αν όντως έκανε κάτι κακό ο ιερέας στον μαθητή.

Total Recall (1990)

Άλλη μια παρόμοια ταινία με αμφιλεγόμενο τέλος ήταν το Total Recall του 1990. Ο Arnold Schwarzenegger υποδύεται έναν άνθρωπο που ανακαλύπτει πως στο μυαλό του έχουν εμφυτευτεί αναμνήσεις μια άλλης ζωής και προσπαθεί να ανακαλύψει ποι¨ες από αυτές είναι αληθινές και ποιες όχι. Στο τέλος όμως της ταινίας ο ίδιος ο χαρακτήρας του Schwarzenegger είναι αβέβαιος για το τι συνέβη, αβεβαιότητα που φυσικά νιώθουμε και εμείς.

Mulholland Drive (2001)

Ξεκίνησε τη ζωή του ως πιλότος για σειρά τηλεοπτικού δικτύου. Ο Lynch πήρε ουσιαστικά τον πιλότο (μια ιστορία για τη Betty, μια υποψήφια ηθοποιό, που περιμαζεύει στο διαμέρισμά της τη Ρίτα, μια γυναίκα που έχει μόλις ξεφύγει από ένα παρολίγον θανατηφόρο δυστύχημα, και τη βοηθά να μάθει ποια είναι), γύρισε έξτρα υλικό (και το έκανε ταινία. Διαβάζοντας ανάμεσα στις γραμμές καταλαβαίνει κανείς πως ο Lynch δεν είχε καμία συγκεκριμένη ιδέα για όλα τα ερωτήματα (και είναι αμέτρητα), αλλά όταν προσέθεσε το έξτρα υλικό για να το βγάλει στο σινεμά, η ιστορία παίρνει μια σχετικά σαφή μορφή. Οι ενδείξεις πως όλο το κυρίως κομμάτι είναι όνειρο της Betty είναι πολύ ισχυρές, κάτι που εξηγεί την ταινία σε επίπεδο χαρακτήρων και θεματικής. Φυσικά δεν εξηγούνται τα πάντα (ούτε καν) αλλά υπάρχει ένας βασικός ιστός γύρω από τον οποίον μπορείς να παρακολουθήσεις το στόρι. Ή και όχι.

The Thing (1982)

Ένα από τα αγαπημένο μας διφορούμενα φινάλε όλων των εποχών έρχεται στο τέλος της μία από τις καλύτερες ταινίες τρόμου όλων των εποχών.. Είναι απόκοσμο, και με κάποιο τρόπο απόλυτα ικανοποιητικό. Μας αφήνει να αναπαράγουμε ότι έχουμε δει σε όλη την ταινία, και να προσπαθήσουμε να καταλήξουμε σε ένα συμπέρασμα. Ένας εξωγήινο ον που μπορεί να αλλάζει μορφές, έχει σκοτώσει σχεδόν κάθε άνθρωπο σε ένα απομακρυσμένο ερευνητικό σταθμό στην Ανταρκτική. Μόνο δύο άνδρες έχουν επιβιώσει: ο Mac (Kurt Russell) και ο Childs (Keith David). Οποιοσδήποτε από τους δύο θα μπορούσε να είναι ο εξωγήινος. Δεν υπάρχει τρόπος να γνωρίζουμε. Φυσικά, αν ένας από αυτούς ήταν ο εξωγήινος, δεν θα αποκαλυπτόταν. «Τι θα κάνουμε;» ρωτά ο Childs. “Γιατί δεν μπορούμε απλά να … περιμένουμε εδώ για λίγο … να δούμε τι θα συμβεί;» είναι η απάντηση της Mac. Με αυτή την ανατριχιαστική τελική ατάκα, η ταινία τελειώνει αινιγματικά. Ο εξωγήινος επιβίωσε; Θα χαθεί μέσα στον πάγο, για να σπείρει τον όλεθρο στον κόσμο όταν θα είναι ελεύθερος και πάλι; Ο Carpenter συνειδητοποίησε ότι το να μην γνωρίζουμε είναι πολύ πιο τρομακτικό από το να γνωρίζουμε.

No Country for Old Men (2007)

Οι Joel και Ethan Coen εγκαταλείποντας τελείως την παραδοσιακή αφήγηση υπέρ ενός φιλοσοφικού στοχασμού, σχετικά με τη φύση της αρρενωπότητας, της δικαιοσύνης και της φύσης της βίας, σκοτώνουν τον πρωταγωνιστή τους, επιτρέπουν στον ανταγωνιστής του να φύγει ατιμώρητος για τα εγκλήματά του, και καταλήγουν με μια εξιστόρηση των ονείρων που λίγα προσφέρει όσον αφορά στην  επεξήγηση Το φινάλε επιτρέπει στους σκηνοθέτες να αποφεύγουν τα όρια της παραδοσιακής δομής, αλλά η τελική σκηνή αναστατώσει πολλούς θεατές που περιμένουν την κινηματογραφική δικαιοσύνη να απονεμηθεί. Καθώς οι χαρακτήρες γίνονται θρυλικές προσωποποιήσεις των ιδεών, το κοινό αφήνεται να σκεφτούν ότι θέλουν για το τελικό νόημα της ταινίας, βάζοντας το «Καμιά Πατρίδα για τους Μελλοθάνατους» στη σφαίρα του διαχρονικού κινηματογράφου.

The Shining (1980)

Στα χαρτιά θα μπορούσε να είναι μια απλή τυπική ιστορία τρόμου: Συγγραφέας μετακομίζει με την οικογένειά του σε απομονωμένο ξενοδοχείο για να το φροντίζει το χειμώνα όταν είναι άδειο. Σταδιακά χάνει τα λογικά του, επιχειρεί να δολοφονήσει την οικογένειά του. Ο Kubrick πρακτικά ξαναδημιουργεί το είδος του ψυχολογικού θρίλερ με αυτά που κάνει εδώ. Οι διάλογοι είναι λιγοστοί και οι εξηγήσεις απουσιάζουν πλήρως, αδιαμφισβήτητα προσθέτοντας στη μυστηριώδη γοητεία της ταινίας. Το αποτέλεσμα είναι πως απουσιάζει αυτή η μία επεξήγηση, σε βαθμό που έχει γυριστεί ολόκληρο ντοκιμαντέρ πάνω στις διάφορες θεωρίες για το τι ακριβώς συμβαίνει στην ταινία. Αψηφώντας τις εύκολες απαντήσεις, το  “The Shining” φοβίζει ακόμα και σήμερα, λόγω της έλλειψης επαρκούς εξήγησης. Μια αλληγορία για τον αλκοολισμό, την οικογενειακή δυσλειτουργία ή και τη βία, η βύθιση του Jack Torrence στην τρέλα φτάνει σε σένα περίφημο αλλά μπερδεμένο τέλος, με μια παλιά φωτογραφία του Overlook Hotel με τον Jack στο προσκήνιο, αποκαλύπτοντας ότι το ξενοδοχείο είναι …κανείς δεν είναι απόλυτα βέβαιος! Είναι ο Jack φάντασμα ή είναι ολόκληρη η ταινία ένα περίτεχνο τέχνασμα;

American Psycho (2000)

Ένα από τα πιο γνωστά ασαφή φινάλε στην ιστορία του σινεμά, το “American Psycho” έχει συγκλονίσει και απασχολήσει το κοινό για χρόνια. Ολόκληρη η τελευταία πράξη της ταινίας είναι μια πραγματική κάθοδος στην κόλαση. Ο Patrick Bateman (μια απίστευτη ερμηνεία από τον Christian Bale) γίνεται όλο και πιο βίαιος και τρελός, μέχρι που τα χάνει και τα πράγματα γίνονται χαοτικά. Προσπαθεί να ταΐσει ένα γατάκι σε ένα ΑΤΜ, εξομολογείται όλα τα εγκλήματά του στον δικηγόρο του από το τηλέφωνο, και δολοφονεί περίπου το μισό Μανχάταν. Και το πρωί, τίποτα δεν έχει αλλάξει. Δεν υπάρχουν πτώματα. οι φίλοι του δεν πιστεύουν τις εξομολογήσεις του. Αυτός πρέπει να συνεχίσει να ζει τη ζωή του, ατιμώρητος. Αυτό το παράξενο τέλος αψηφά την πραγματικότητα. Στον Bateman δεν έχει δοθεί η κάθαρση της τιμωρίας. Συνεχίζει να ζει σε μια κατάσταση φυτού, ούτε πολύ ζωντανός, όχι τελείως νεκρός. Αυτή είναι η κατάσταση που τον αφήνουμε στο τέλος.

The Wrestler (2008)

Ο Darren Aronofsky ανέλαβε την επιστροφή του Mickey Rourke με τον καλύτερο τρόπο δίνοντας του τον ρόλο ενός ξοφλημένου παλαιστή που προσπαθεί να κάνει μια επιστροφή στη δόξα. Randy “The Ram” Robinson δίνει ό, τι έχει και δεν έχει για να ξαναστήσει τη ζωή του, αλλά μετά βίας συγκρατεί τον εαυτό του από το να καταρρεύσει. Μετά από μία καρδιακή προσβολή, ο Randy συμμετέχει τελικά σε ένα μεγάλο αγώνα για την επιστροφή του, αλλά η υγεία του δεν αντέχει. Εκείνος ρίχνει κάτω τον αντίπαλό του με μια κίνηση είχε συμφωνηθεί εκ των προτέρων. Η ταινία κόβεται απότομα προτού να δούμε τι θα συμβεί. Ο Aronofsky κρατάει τη μαύρη οθόνη για μεγάλο χρονικό διάστημα πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους, αφήνοντας την τύχη του Randy εντελώς άγνωστη.

Lost in Translation (2003)

Η εξέταση των ανθρώπινων σχέσεων στο μέσο παράξενων κόσμων και τυχαίων συναντήσεων, φαίνεται σαν μια αρκετά απλή ταινία, που χαρακτηρίζεται μια απίστευτα βαθιά ερμηνεία από τον Bob (Bill Murray) και μια εύθραυστη σχέση με τη Charlotte (Scarlett Johansson), αλλά η τελική σκηνή έχει ένα μυστικό μήνυμα μεταξύ των δυο τους. Αν και δεν είναι ακριβώς μυστήριο, η σχέση του Bob και της Charlotte φαίνεται να έχει τελειώσει με το τέλος του ταξιδιού τους, αλλά ο μυστηριώδης ψίθυρος μεταξύ τους αφήνει ανοιχτή τη δυνατότητα για να συνεχίσει μετά από τους τίτλους τέλους. Ότι κι αν της είπε, η αντίδραση της Charlotte είναι συναισθηματικά φορτισμένη καθώς λένε αντίο ο ένας στον άλλο.

Birdman (or The Unexpected Virtue of Ignorance) (2014)

Το αριστούργημα του Alejandro G. Iñárritu που του χάρισε και τρία βραβεία Oscar ήταν η ταινία “Birdman”, η οποία εξιστορούσε τη ζωή ενός διάσημου ηθοποιού που προσπαθεί να φτάσει στις παλιές του δόξες. Από το πρώτο κιόλας λεπτό, καταλαβαίνεις πως το “Birdman” δεν είναι μια ταινία όπως όλες οι άλλες και αυτό έρχεται να το επιβεβαιώσει το τέλος της, στο οποίο βλέπουμε τον ηθοποιό να πηδά από ένα παράθυρο. Όταν όμως η κόρη του φτάνει στο παράθυρο την βλέπουμε να κοιτά προς τα πάνω και να αποτυπώνεται ένα χαμόγελο στο πρόσωπό της. Από τις ταινίες που έχουν κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο αρκετές ερμηνείες για αυτό το ασαφές τέλος, οι οποίες έχουν τεράστιο ενδιαφέρον!

2001: A Space Odyssey (1968)

Αυτή η ταινία είναι πραγματικά η μητέρα όλων των διφορούμενων φινάλε. Ο David Bowman και το πλήρωμά του πηγαίνουν με μια διαστημική αποστολή στον Δία προκειμένου να διερευνήσουν ένα μυστηριώδη μονόλιθο. Τα πράγματα πηγαίνουν στραβά, όταν ο HAL 9000, ο υπερυπολογιστής του διαστημοπλοίου δολοφονεί όλο το πλήρωμα, εκτός του Bowman, εξαιτίας μιας μικρής δυσλειτουργίας. Στην τελική σκηνή ο Bowman πέφτει αν μια σκουληκότρυπα και αιωρείται στο διάστημα, όπως το star child. Τι συνέβη στο εσωτερικό της σκουληκότρυπας; Μήπως ο Bowman γίνεται θεός ή συμβαίνει κάτι άλλο;

Η λέξη “διφορούμενη” κατά κάποιο τρόπο, δεν μπορεί ούτε στο ελάχιστο να περιγράψει το τέλος του “2001: A Space Odyssey”. Όταν ο Bowman παρασύρεται μέσα στην πολύχρωμη δίνη, η ταινία κλονίζει οποιεσδήποτε ανησυχίες σχετικά με τη συνοχή ή την αφήγηση και επικεντρώνεται αποκλειστικά στο συναίσθημα. Εκτεινόμενη σε εκατομμύρια χρόνια, είναι λογικό το φινάλε της ταινίας να είναι αναλόγως επικό. Η ταινία είναι πραγματικά μια “οδύσσεια” από κάθε άποψη και, όπως κάθε οδύσσεια, το ταξίδι είναι πιο σημαντικό από τον προορισμό. Ως θεατές δεν είναι απαραίτητο να κατανοήσουμε πλήρως τι συμβαίνει στον Bowman στο τέλος της ταινίας, όπως ο ίδιος γλιστρά μέσα στον χωροχρόνο. Το λογικό μέρος του εγκεφάλου μας απενεργοποιείται, όσο βλέπουμε τα ψυχεδελικά χρώματα και το κινούμενο κοσμικό τοπίο. Αγκαλιάζουμε το άγνωστο, όπως ακριβώς και ο Bowman.. Ο Kubrick απλά θέτει τις ερωτήσεις και αφήνει σε εμάς τα υπόλοιπα.

Blade Runner (1982)

Το Blade Runner τελειώνει εξαιρετικά με το ερώτημα “Είναι ο Deckard μια ρέπλικα;» να εξακολουθεί να πλανάται στον αέρα. Η ταινία δεν είναι σαφής προς τη μία κατεύθυνση ή την άλλη αλλά υπάρχουν στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι είναι στην πραγματικότητα, μια ρέπλικα (Replicant). Στο τέλος της ταινίας, ο Deckard βρίσκει ένα μικρό μονόκερο origami ως δώρο για τον ίδιο. Αυτή είναι αναφορά σε ένα όνειρο που είχε νωρίτερα, πράγμα που σημαίνει ότι ο Gaff είχε πρόσβαση στις αναμνήσεις του, το οποίο θα ήταν δυνατόν μόνο εάν ο Deckard ήταν μια Replicant. Φυσικά, ο Ridley Scott ​​έγινε πρωτοσέλιδο, ανακοινώνοντας επίσημα ότι ο Deckard ήταν στην πραγματικότητα μια Replicant από την αρχή. Αυτό σίγουρα αφαιρεί λίγο από το μυστήριο της ταινίας, αλλά και πάλι, μπορούμε να εκτιμήσουμε την ασάφεια και το μυστήριο που περιβάλλει το φινάλε.

Donnie Darko (2001)

Έφηβος ξυπνά μια νύχτα από εφιάλτη (;), βγαίνει για μια βόλτα και όταν επιστρέφει μια τουρμπίνα αεροπλάνου έχει πέσει πάνω στο σπίτι του. Ακολουθούν 28 μέρες παράνοιας μέχρι το τέλος του κόσμου (όπως το προφητεύει κάποιος με στολή κούνελου), θεωρίες συνωμοσίας και ταξιδιού στο χρόνο, περίεργες ενεργειακές μάζες που κατευθύνουν ανθρώπους, εφιάλτες που ζωντανεύουν κι ο κούνελος εκεί, σταθερά, να μετράει αντίστροφα. Μια από τις κατεξοχήν καλτ και πλέον λατρεμένες ταινίες των ‘00s. Στο τέλος όλα αποκαλύπτονται και τότε καταλαβαίνει κανείς πως όλα τα παρανοϊκά στοιχεία έχουν λόγο ύπαρξης. Η βασική ιδέα είναι πως ο Donnie θα πρέπει να θυσιαστεί στην πτώση της τουρμπίνας, ώστε να επαναφέρει στην πρότερη κατάσταση το Σύμπαν, που έχει γίνει άνω κάτω. Όταν λαμβάνει το μήνυμα του κούνελου Φρανκ και γλιτώνει το θάνατο, δημιουργεί άθελά του μια παράλληλη, εφιαλτική σχεδόν-πραγματικότητα (εξου και όλα τα στοιχεία που δε βγάζουν πάντα νόημα), την οποία θα πρέπει να θυσιάσει για να σώσει τον κόσμο.

Barton Fink (1991)

Το “Barton Fink”αφηγείται την ιστορία ενός συγγραφέα που δεν μπορεί να γράψει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο Barton Fink είναι ένας συγγραφέας που μετακομίζει στο Hollywood για να γράψεi το σενάριο για μια ταινία μποξ, μια μεγάλη παραγωγή που αναμένεται να βγάλει πολλά χρήματα αλλά ο ίδιος θα προτιμούσε να περιγράψει τον εαυτό του ως συγγραφέας για τον κοινό άνθρωπο. Μένοντας σε ένα από τα πιο μακάβρια ξενοδοχεία δίπλα σε ένα τρομακτικό πωλητή, ο Barton Fink δεν μπορεί να γράψει απολύτως τίποτα. Η ταινία παίρνει μια ανησυχητική τροπή με ένα φόνο, μια έρευνα της αστυνομίας, και ένα μυστηριώδες κουτί που ο Barton. Λαμβάνει από τον γείτονα του Πριν το Se7en μας δώσει την ατάκα του Brad Pitt «Τι είναι στο κουτί;”, ο Barton Fink έκανε αυτή την ερώτηση, αλλά ποτέ δεν μας έδωσε μια απάντηση σε όλα. Ο Barton ποτέ δεν ανοίγει το κουτί, αλλά το κουβαλάει μαζί του μέχρι το τέλος της ταινίας. Στην τελική σκηνή, μια γυναίκα τον ρωτά τι περιέχει το κουτί. Αυτός απλά απαντά ότι δεν γνωρίζει. Λειτουργεί ως αλληγορία για τα μυστήρια της ζωής, ή ως μεταφορά για τη συγγραφή, ή απλά ως ένα αναπάντητο μυστήριο στην ταινία που σκοπό είχε να κεντρίσει την περιέργειά μας.

La Dolce Vita (1960)

Το αριστούργημα του Φεντερίκο Φελίνι παραμένει μια συναρπαστική ιστορία. Ακολουθεί ένα δημοσιογράφο, που γίνεται δημοσιογράφος των ταμπλόιντ, μέσα από αυτό που ορισμένοι έχουν ερμηνεύσει ως επτά νύχτες εμπνευσμένες από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Η ταινία εξετάζει την αδυσώπητη ανία του Marcello με την ψυχαγωγία και τη ζωή της ανώτερης τάξης. Μετά από παρατεταμένες, σκηνές, μεταξύ των οποίων μια παράξενη θρησκευτική τελετή, μια πνευματιστική συγκέντρωση σε ένα τρομακτικό αρχοντικό, και μια σειρά από σεξουαλικές ακολασίες, η ταινία τελειώνει σε μια παραλία όπου οι ψαράδες τραβάνε από τη θάλασσα ένα νεκρό manta ray. Ο Marcello βλέπει μια γυναίκα που είχε γνωρίσει νωρίτερα, αλλά δεν την αναγνωρίζει ή δεν ενδιαφέρεται να την παρατηρήσει, και στη συνέχεια φεύγει μακριά, καθώς το πλάνο σβήνει. Είτε πρόκειται για μια σειρά από τυχαία γεγονότα ή μια θεματική αλληγορία της κόλασης, ή κάτι εντελώς διαφορετικό, το La Dolce Vita είναι μια τέλεια ταινία για τους λάτρεις του ιταλικού κινηματογράφου.

Περισσότερα άρθρα στην κατηγορία : Ψυχαγωγία

  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ …

    Σαν σήμερα το 2001 οι ΗΠΑ δέχτηκαν πολλαπλά τρομοκρατικά χτυπήματα από αέρος… μία νέα εποχή τρομοκρατίας ξεκίνησε…

    Beautiful Life11 Σεπτεμβρίου 2017
  • ΚΑΛΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ – Ο “ΤΡΥΓΗΤΗΣ” ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ ΗΡΘΕ

    Ο γλυκός Σεπτέμβριος  είναι εδώ, για να μας θυμίζει πως το Καλοκαίρι συνεχίζεται αλλά ο Χειμώνας είναι προ των πυλών…

    Beautiful Life1 Σεπτεμβρίου 2017
  • ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ . . .

      Μια γρήγορη ματιά σε γεγονότα που σημάδεψαν στην πορεία της ανθρωπότητας…

    Beautiful Life26 Αυγούστου 2017
  • “ΚΑΠΟΤΕ ΣΤΗ ΣΑΛΟΝΙΚΗ”

    Το καλοκαίρι είναι η κατάλληλη εποχή για διάβασμα.Ακόμη μία πρόταση για ένα ξεχωριστό βιβλίο από το βιβλιοπωλείο ΜΑΡΝΕΡΗ.

    Beautiful Life15 Αυγούστου 2017
  • “ΣΕ ΛΕΠΤΟ ΠΑΓΟ”

    Ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ είναι η σημερινή πρόταση για βιβλίο από το βιβλιοπωλείο ΜΑΡΝΕΡΗ.

    Beautiful Life11 Αυγούστου 2017
  • “ΟΤΑΝ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΤΥΘΗΚΕ ΤΟ ΨΕΜΑ”

    Ένα ακόμη μυθιστόρημα από τις εκδόσεις Ενάλιος, είναι η πρόταση από το βιβλιοπωλείο ΜΑΡΝΕΡΗ.

    Beautiful Life7 Αυγούστου 2017
  • “ΚΡΥΜΜΕΝΗ ΑΛΗΘΕΙΑ”

    Ένα ακόμη συναρπαστικό μυθιστόρημα, μία ακόμη πρόταση από το βιβλιοπωλείο “ΜΑΡΝΕΡΗ” και τις εκδόσεις Ψυχογιός για τις ζεστές ημέρες του καλοκαιριού.

    Beautiful Life5 Αυγούστου 2017
  • “ΘΑΛΑΣΣΑ ΦΩΤΙΑ”

    Ένα πολυτελέστατο γιοτ εμφανίζεται σε κάποιο νησί του Αιγαίου. Κι ένα προσφυγόπουλο, ο μικρούλης Τζαμάλ, εξαφανίζεται.

    Beautiful Life1 Αυγούστου 2017
  • ΖΑΓΟΡΟΧΩΡΙΑ… ΓΙΑ ΔΡΟΣΕΡΕΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ

    Μία εναλλακτική πρόταση για διακοπές το καλοκαίρι είναι το βουνό. Τα Ζαγοροχώρια  “υπόσχονται” υπέροχη φύση, πράσινο, δροσιά, περιπέτεια και καλό φαγητό.

    Beautiful Life27 Ιουλίου 2017