Connect
To Top

ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΓΙΑΡΕΝΗΣ: Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΣ

Είναι στρατιωτικός δικαστής, Διδάκτωρ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο  αλλά και συγγραφέας που ασχολείται με τη φιλοσοφία. Σας παρουσιάζουμε τον κ. Ευγένιο Γιαρένη.

Το βιογραφικό του είναι εντυπωσιακό! Εκτός από τις σπουδές,την επαγγελματική του πορεία , το διδακτικό και το συγγραφικό του έργο, είναι η ηρεμία που αποπνέει η προσωπικότητά του που κερδίζει περισσότερο τις εντυπώσεις. Με οποιονδήποτε τρόπο και αν υπάρξει επαφή με τον Ευγένιο Γιαρένη, καταλαβαίνεις πρώτον, πως το μικρό του όνομα δεν είναι τυχαίο και δεύτερον, πως υπάρχει σε αυτόν τον άνθρωπο μία ζηλευτή εσωτερική ηρεμία που “αναδύεται” ακόμη και στο γραπτό του λόγο.

Στο blife.gr νιώθουμε ιδιαίτερη τιμή που σας παρουσιάζουμε τον κ. Ευγένιο Γιαρένη, τον στρατιωτικό δικαστή και πολυγραφότατο συγγραφέα με ιδιαίτερη αγάπη στη φιλοσοφία!

Παρουσιάστε μας τον Ευγένιο Γιαρένη…

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1968 και έχοντας πατέρα δικηγόρο σπούδασα νομικά στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Το 1994 συμμετείχα σε εξετάσεις για την εισαγωγή μου στο Δικαστικό Σώμα των Ενόπλων Δυνάμεων, καθώς από πολύ νωρίς κατάλαβα πως η απονομή δικαιοσύνης (και ειδικότερα της ποινικής δικαιοσύνης) ήταν αυτό που πραγματικά με ενδιέφερε να κάνω. Μέχρι σήμερα που ασκώ εισαγγελικά καθήκοντα στο Ναυτοδικείο Πειραιώς, έχω ήδη υπηρετήσει σε όλες σχεδόν τις θέσεις της στρατιωτικής δικαιοσύνης. Έχω εργαστεί σε Αθήνα και επαρχία (αγαπημένη πόλη και δεύτερη πατρίδα μου θεωρώ τα Γιάννενα όπου υπηρέτησα για τρία χρόνια), ενώ από το 2008 είμαι Διδάκτωρ στο Πάντειο Πανεπιστήμιο με ειδίκευση στους κανόνες πολέμου στην αρχαία Ελλάδα και τις αντιλήψεις των αρχαίων Ελλήνων για τον πόλεμο και τις συνέπειές του στις ανθρώπινες κοινωνίες, και το «ήθος» των ανθρώπων, ειδικότερα. Όμως νομίζω ότι αυτά είναι κάποια τυπικά στοιχεία που μπορεί να συνοδεύουν μία «παρουσίαση», είτε δική μου, είτε οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου. Το τι είμαστε νομίζω ότι καθορίζεται όχι από τις ακαδημαϊκές, επαγγελματικές ή άλλες περγαμηνές μας, αλλά κυρίως από αυτά που έχουμε ζήσει και έχουν σμιλέψει τον χαρακτήρα μας και καθορίζουν τον τρόπο αντιμετώπισης της ζωής μας γενικότερα. Συμπληρώνω λοιπόν ότι είμαι παντρεμένος σε δεύτερο γάμο με την Μαρία Παπαθεοδώρου, μια όμορφη ψυχή που γεμίζει με αγάπη και χαρά τη ζωή μου, ενώ από τον πρώτο γάμο μου έχω δύο κόρες, την Μυρτώ και την Μαρίνα, που ελπίζω να βρουν τον δικό τους δρόμο προς την ευτυχία, η οποία με την έννοια της «ευδαιμονίας» θεωρώ πως είναι ο «σκοπός» του ανθρώπου σ’ αυτή τη ζωή και το μεγάλο ζητούμενο τόσο της φιλοσοφίας όσο και της θρησκείας, που κάποτε ήταν αδιαχώριστα. Θα πρέπει να σας πω ότι η ιδιαίτερη ενασχόλησή μου, πέραν της νομικής επιστήμης, με την ιστορία και την φιλοσοφία πήγασε περισσότερο από την δική μου ανάγκη διατήρησης της ισορροπίας μου, σωματικής και ψυχικής, και ότι ακριβώς από την ανάγκη αυτή προήλθε και το συγγραφικό έργο μου, που πρωτίστως χρησίμευσε για την «θεραπεία» των δικών μου παθών.

Στρατιωτικός δικαστής και συγγραφέας που ασχολείται με τη φιλοσοφία… πόσο μπορεί να συνδυάζονται αυτά τα δύο;

Τόσο η δικαιοσύνη όσο και η φιλοσοφία έχουν νομίζω την ίδια στόχευση: Να διατηρήσουν αρμονικές τις σχέσεις των ανθρώπων τόσο μεταξύ τους όσο και σε αλληλεπίδραση με το ευρύτερο περιβάλλον τους, φυσικό ή συμπαντικό, και συνακόλουθα να προσφέρουν τις κατάλληλες συνθήκες για ανεμπόδιστη εκδήλωση της ιδιαίτερης φύσης, κλίσης, ταλέντου κ.ο.κ. καθενός μας, με τελικό στόχο την ελευθερία που οδηγεί με τη σειρά της στην ευδαιμονία και τελικά στην ευδαιμονική και ευεργετική δράση. Μόνο ο «τρόπος» τους αλλάζει, δηλαδή η δικαιοσύνη κατευθύνεται στον άνθρωπο «από έξω» (θέση νομικών εξαναγκασμών, αίτημα συμμόρφωσης και επιβολή ποινών σε περίπτωση μη συμμόρφωσης), ενώ η φιλοσοφία «από μέσα προς τα έξω» (εσωτερική καλλιέργεια και εσωτερική συμμόρφωση με ανάλογη εξωτερική δράση). Συνεπώς για μένα δεν τίθεται θέμα «συνδυασμού» του στρατιωτικού δικαστή ή του νομικού γενικότερα (ή και οποιουδήποτε ανθρώπου) με την ενασχόληση με την φιλοσοφία, αφού μάλιστα η φιλοσοφία είναι «αίρεσις βίου» κατά τους αρχαίους Έλληνες σοφούς, δηλαδή επιλογή του τρόπου ζωής μας και συμμόρφωση στην πράξη με την επιλογή μας αυτήν.

Επηρεάζει η φιλοσοφία τη νομική σας σκέψη; Αν ναι, με ποιον τρόπο;

Η επιλογή ενός φιλοσοφημένου τρόπου ζωής για όλους τους ανθρώπους, έχει να προσφέρει μόνο θετικά αποτελέσματα σε κάθε πτυχή της ζωής τους και συνεπώς και στην επαγγελματική τους ζωή –όποιο κι αν είναι το επάγγελμά τους. Έχω διαπιστώσει εμπειρικά ότι η ζωή μου επηρεάζεται συνεχώς από την ενασχόληση με την φιλοσοφία και με έναν, ας πούμε, «πνευματικό τρόπο» ζωής που επιλέγω κάθε στιγμή να ζώ. Σε ένα από τα τελευταία βιβλία μου (στο βιβλίο «Η Δύναμη του Μεγάλου Νου», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πύρινος Κόσμος) γράφω ότι η «φυσική κατάσταση» των ανθρώπων είναι να βρίσκονται σε αρμονία με τις ποιότητες του Σύμπαντος, που στο δικό μας επίπεδο εκφράζονται ως καλοσύνη, χαρά, συμπόνια και αγάπη για όλα τα όντα. Θεωρώ ότι μπορούμε όλοι μας να λειτουργήσουμε αντίστροφα από τον «συνηθισμένο άνθρωπο», στον οποίο συνήθως το επάγγελμά του καθορίζει και αυτό που είναι (ή νομίζει ότι είναι) στη ζωή. Μπορούμε δηλαδή, αφού προσπαθήσουμε να γνωρίσουμε «αυτό που αληθινά είμαστε» (το πώς γίνεται αυτό είναι μεγάλη συζήτηση και στην ουσία δεν μπορεί να εκφραστεί λεκτικά), αφού λοιπόν προσπαθήσουμε να το ανακαλύψουμε, μπορούμε να το «φέρουμε» σε αυτό που κάνουμε για να ζήσουμε. Πιστεύω ότι μπορείς να είσαι λ.χ. ένας έντιμος έμπορος, ένας βιοτέχνης, ένας εργάτης, ένας γιατρός κ.λπ., που δεν μετράει μόνο το κέρδος απ’ το επάγγελμά του, ή ένας δημοσιογράφος, ένας καλλιτέχνης, ένας λογοτέχνης, που ενδιαφέρεται για το καλό και την πρόοδο εκείνων που έρχονται σε επαφή με τα έργα του και όχι μόνο για την προσωπική του ανάδειξη ή φήμη, ένας στρατιωτικός που ο ανθρωπισμός και η συμπόνια είναι αυτά που του δείχνουν πώς να επιτελεί τα καθήκοντά του κ.ο.κ. Αυτό σημαίνει πως έχεις βρει όσα πραγματικά έχουν αξία στη ζωή και τα «φέρνεις», τα εφαρμόζεις σε ό,τι κάνεις για να ζήσεις, τα οποία και επηρεάζουν συνακόλουθα θετικά κάθε πτυχή της ζωής σου. Όλοι μιλάμε σήμερα για το «Ευ ζην», όμως ξεχνάμε ότι το ζητούμενο για να ζεις καλά είναι να βρεις το «μέτρο» ανάμεσα σε αυτά που σκέφτεσαι, νιώθεις, λες και τελικά πράττεις, αποφεύγοντας κάθε γενίκευση και κάθε υπερβολή!

Πότε και πως προέκυψε η ενασχόληση με τη φιλοσοφία των ανατολικών θρησκειών;

Η προσεκτική μελέτη των αρχαίων πηγών δείχνει ότι κατά την αρχαιότητα δεν υπήρχε η σημερινή διαφοροποίηση μεταξύ φιλοσοφίας και θρησκείας, ούτε στον Ελλαδικό κόσμο, ούτε στην κοντινή ή μακρινή Ανατολή. Δεν ήταν δύο διαφορετικά πράγματα. Οι άνθρωποι αντιμετώπιζαν ολιστικά τα «πνευματικά ζητήματα» και αυτά ήταν πάντοτε «ζυμωμένα» σε ένα ενιαίο μείγμα, με την καθημερινή τους ζωή και πρακτική. Δεν μιλάμε φυσικά για όλους τους ανθρώπους, αλλά για εκείνους (δυστυχώς πάντοτε λίγους) που ένιωθαν μία ιδιαίτερη έλξη προς τα ζητήματα αυτά. Εάν κανείς μελετήσει πολύ και προσπαθήσει να βιώσει τα διδάγματα της αληθινής φιλοσοφίας, Ανατολής ή Δύσης, θα διαπιστώσει ότι δεν απέχουν και τόσο πολύ μεταξύ τους όσο αρχικά υποθέτουμε. Αυτό είναι κάτι που προσπάθησα να δείξω και στον πρόλογό μου στο βιβλίο «Αβαντούτα Γκιτά – Το Τραγούδι της Ελεύθερης Ψυχής» που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Πύρινος Κόσμος, έργο το οποίο αποτελεί ένα σπουδαίο κείμενο της ινδουιστικής μη-δυαδικής φιλοσοφικής παράδοσης. Η δική μου ενασχόληση ξεκίνησε πολύ νωρίς, εν μέρει λόγω της ύπαρξης πολλών σχετικών βιβλίων στο πατρικό σπίτι μου, περισσότερο όμως λόγω της δικής μου τάσης για προσέγγιση του «υπερβατικού», που υπήρξε ένα από τα στοιχεία του χαρακτήρα μου από παιδί. Θυμάμαι ακόμη ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία σε μία έκδοση του 1970, το «ΤΑΟ, η Ατραπός της Σοφίας», από τις εκδόσεις ΔΙΦΡΟΣ, που συνόδευσε τις πρώτες ανησυχίες μου γύρω από τα ζητήματα της ανατολικής φιλοσοφικής σκέψης, έργο με το οποίο ασχολήθηκα ιδιαίτερα για πολλά χρόνια, εκδίδοντας μάλιστα το έτος 2015 το βιβλίο μου «Κατανοώντας το Τάο Τε Τσίνγκ του Λάο Τσε» από τις εκδόσεις Ενάλιος, που περιέχει την δική μου προσέγγιση του σπουδαίου αυτού έργου της κινέζικης φιλοσοφίας.

 

Δυτική ή ανατολική φιλοσοφία και τρόπος σκέψης ή μήπως αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι;

Ο νους μας αρέσκεται να διαχωρίζει, να κατηγοριοποιεί και να επιλέγει, κι αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό για τις ανάγκες της καθημερινής ζωής μας. Όμως στον πνευματικό χώρο η διαδικασία είναι αντίστροφη, δηλαδή η μη-διαφοροποίηση και τελικά η «ένωση». Σίγουρα και στην δυτική και στην ανατολική σκέψη θα βρεθούν έργα κατώτερα των περιστάσεων, ή έργα που απλώς δεν κατάφεραν να ανέλθουν στο πνευματικό ύψος που επιχείρησαν να φτάσουν. Όμως το μήνυμα της αληθινής φιλοσοφίας ή το μήνυμα της αληθινής θρησκείας (ανεξάρτητα από το ένδυμα με το οποίο φανερώνονται στον κόσμο) είναι ένα, αρκεί να μπορέσει κανείς να το ανακαλύψει. Βέβαια θα πρέπει να τονίσουμε ότι ο αρχαιοελληνικός τρόπος σκέψης διαφέρει από τον ανατολικό (λ.χ. τον ινδικό ή κινέζικο), ίσως λόγω της διαφορετικής ιδιοσυγκρασίας των ανθρώπων και των συνθηκών του τρόπου ζωής τους σε κάθε τόπο, που επέβαλε την διαφορετική εξωτερίκευση των υψηλών διδασκαλιών. Εάν διαβάσει όμως κανείς «μέσα από τις γραμμές» και δεν αρκεστεί στις επιφανειακές διαφορές, αντιλαμβάνεται την ενότητα του μηνύματος κάθε αληθινής φιλοσοφίας ή θρησκείας. Δεν προτείνω, ούτε επιδίδομαι με τα βιβλία μου, σε κάποια «συγκριτική έρευνα» ή «εξομοίωση» των διαφόρων θρησκευτικών ή φιλοσοφικών ρευμάτων, ούτε βέβαια μιλάω για την δημιουργία κάποιου είδους «πανθρησκείας», όπως πρεσβεύουν ανόητα κατά τη γνώμη μου οι υπέρμαχοι της λεγόμενης «νέας εποχής» (new age). Κι αυτό γιατί νομίζω ότι και η νέα πανθρησκεία, θα έφερε εντός της τα μικρόβια που φέρουν ήδη τα υπάρχοντα θρησκεύματα, με ένα επιπλέον μειονέκτημα: την αποκοπή από το κάλλος και την συνήθως υπέροχη έκφραση των παραδοσιακών θρησκειών. Θεωρώ ότι οι εξυψωμένοι πνευματικά άνθρωποι, από όποιο θρήσκευμα κι αν προέρχονται, αποδεχόμενοι εκείνα τα ουσιώδη που κάθε αληθινή διδασκαλία πρεσβεύει, ποτέ δεν θα χρειαζόταν να εγκαταλείψουν την «μορφή λατρείας» την οποία αγαπούν ή μέσα στην οποία μεγάλωσαν και η οποία έχει γι’ αυτούς ιδιαίτερο κάλλος και υπέροχη έκφραση. Θα κατανοούσαν όμως, ότι κανένας άνθρωπος δεν χρειάζεται να γίνεται φανατικός, εκδηλώνοντας έτσι μόνον την έλλειψη γνώσης του, την έλλειψη κατανόησης και τελικά την αφροσύνη του. Ο άνθρωπος που μπορεί να κατανοήσει το πού βρίσκεται πραγματικά η «καλή ζωή», για εκείνον και τους συνανθρώπους του, θα γνώριζε πώς να κατακτήσει μόνος του την ελευθερία του και θα διαπίστωνε βιωματικά, ότι ελεύθερος άνθρωπος πέρα από φανατισμούς και μισαλλοδοξίες, είναι μόνον εκείνος που εκδηλώνει ένα προσωπικό πιστεύω, το οποίο πηγάζει από τους διαλογισμούς του και από το φως που έλαβε, και τελικά εκείνος που δρα σύμφωνα με το πιστεύω του αυτό.

Σας γοητεύει όμως περισσότερο η ανατολική φιλοσοφία. Για ποιο λόγο;

Αυτό είναι ένα ζήτημα συγκυριακό. Η αρχαιοελληνική φιλοσοφία με συνόδευσε σε δύσκολες περιστάσεις της ζωής μου (κατά τη διάρκεια λ.χ του διαζυγίου μου) και μου πρόσφερε την πνευματική ξεκούραση και ενδυνάμωση που χρειαζόμουν. Τα τελευταία χρόνια, ιδίως ενόψει της έκδοσης του βιβλίου «Κατανοώντας το Τάο Τε Τσίνγκ του Λάο Τσε», στράφηκα και ζήτησα πνευματική ανάπαυση στην κινέζικη φιλοσοφική σκέψη και πρακτική, και ενδυνάμωση και εσωτερική καλλιέργεια ασκώντας κινέζικες τεχνικές ενεργειακών ασκήσεων. Μελετώντας επίσης το ινδικό έργο «Αβαντούτα Γκιτά», του οποίου μόνο μία έκδοση υπήρχε στη γλώσσα μας, στράφηκα και προς την ινδική φιλοσοφική προσέγγιση της μη-δυαδικότητας (Advaita Vedanta) και αυτό είχε ως φυσικό αποτέλεσμα την έκδοση του έργου «Αβαντούτα Γκιτά – Το τραγούδι της Ελεύθερης Ψυχής». Πράγματι τα έργα της Ανατολής ασκούν μία ιδιαίτερη γοητεία στο πνεύμα μου, στο οποίο όμως είναι πάντοτε εντυπωμένες οι διδασκαλίες των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων που καθοδήγησαν τα πρώτα βήματά μου στην φιλοσοφία και επηρέασαν τις επιλογές του τρόπου ζωής μου.

 

Τι προσφέρει η ανατολική φιλοσοφία στον μέσο άνθρωπο; Πως μπορεί να επηρεάσει την καθημερινότητά του;

Είναι το ίδιο σαν να ρωτάμε τι προσφέρει ο καθαρός αέρας και η βαθιά αναπνοή στους πνεύμονες και σε ολόκληρο τον οργανισμό μας! Η ενασχόληση με την φιλοσοφία είναι ζωή και χαρά! Για τους αρχαίους σοφούς, σε Ανατολή και Δύση, η φιλοσοφία δεν ήταν η διδασκαλία μίας αφηρημένης «θεωρίας», ούτε βέβαια η ερμηνεία κειμένων, όπως γίνεται συνήθως στις μέρες μας στα σχολεία και στα πανεπιστήμιά μας, αλλά ήταν μία «τέχνη του ζην», δηλαδή ένα είδος συμπεριφοράς και ένας τρόπος να ζεις καλά, δηλαδή ευδαιμονικά και ευεργετικά για σένα και τους γύρω σου… Πιστεύω γιατί το έχω νιώσει ο ίδιος, ότι η φιλοσοφία ως «θεραπευτική των παθών», μπορεί να βιωθεί στην πράξη και από τον «μέσο άνθρωπο” και αυτό είναι ένα σπουδαίο ζητούμενο και σήμερα, στην εποχή της «μεγάλης κρίσης», και πάντοτε. Δυστυχώς στις μέρες μας, από τρόπος ζωής (modus vivendi) και άσκηση σοφίας, από «αίρεσις βίου» και «επιμέλεια εαυτού», η φιλοσοφία (ιδίως η αρχαιοελληνική, που είναι και η πιο «μελετημένη» στα πανεπιστήμια όλου του κόσμου), έχει μεταλλαχθεί σε «γνωστικό αντικείμενο» και η διδασκαλία της δεν απευθύνεται πλέον σε ανθρώπους «προς συγκρότηση» με σκοπό να «είναι» άνθρωποι, αλλά απευθύνεται από «ειδικούς» σε «ειδικούς», με σκοπό να μάθουν να «συγκροτούν» άλλους «ειδικούς»… Έτσι λοιπόν η ανατολική φιλοσοφία, που έχει λιγότερο μελετηθεί ακαδημαϊκά (και επομένως λιγότερο μολυνθεί από τους ατέρμονους νοητικούς ακροβατισμούς μας), θα μπορούσε να προσφέρει αυτήν ακριβώς την σπουδαία βοήθεια στον μέσο άνθρωπο: Να τον βοηθήσει να πάρει την απόφαση να κοιτάξει με απλότητα και «αφέλεια» τον κόσμο, τον εαυτό του, τους άλλους γύρω του και την μεταξύ τους σχέση ή Λόγο που τους συνδέει… Στο Τάο Τε Τσινγκ (στροφή 20) ο σοφός γέροντας (Λάο Τσε) της μακρινής Κίνας, μας προτρέπει να βρούμε αυτήν την αφέλεια και απλότητα, αποφεύγοντας την προσκόλληση στα πράγματα του κόσμου αυτού, με τα παρακάτω λόγια: «Να σ’ αφήνουν ατάραχο, σαν το νεογέννητο μωρό που δεν χαμογέλασε ακόμη, τα γλέντια των ανθρώπων στα πανηγύρια και στους ανθισμένους κήπους την Άνοιξη. Εδώ κι εκεί μόνος ας γυρνάς, σαν να μην έχεις σπίτι. Όλοι οι άλλοι ας ξοδεύουν άσκοπα την περιουσία τους. Εσύ ας είσαι αμέτοχος σε όλα αυτά κι ας έχεις μυαλό αφελούς. Οι άλλοι ας είναι φωστήρες, εσύ ας μοιάζεις σαν να είσαι στο σκοτάδι. Οι άλλοι ας είναι επιδέξιοι και γεμάτοι αυτοπεποίθηση, εσύ ας μοιάζεις αδέξιος σαν την φουσκωμένη θάλασσα. Ας μοιάζεις σαν να πετάς ψηλά, σαν τον αέρα που δεν λέει να πάψει να φυσάει. Όλοι οι άλλοι ας είναι σε κάτι επιτήδειοι, εσύ ας μοιάζεις βαρύς κι αδέξιος, σαν τον χωριάτη. Ας νιώθεις μόνος και παράξενος, εσύ θα τρέφεσαι μονάχα απ’ τη Μεγάλη Μητέρα, το Τάο».

Κάποιος θα μπορούσε να πει πως η ανατολική φιλοσοφία έρχεται σε αντίθεση με το ορθόδοξο δόγμα. Τι θα απαντούσατε; Πως συνδυάζονται αυτά τα δύο;

Γεννημένος σε αυτόν το τόπο γνωρίζω και αγαπώ την ορθόδοξη λατρευτική παράδοση, η οποία έχει άφατο κάλλος και εσωτερικότητα. Όταν όμως μία θρησκεία γίνεται δόγμα (θρήσκευμα), νομίζω ότι χάνει κάτι από την βασική σύνδεσή της με την Πηγή της Ζωής και την δυνατότητα αληθινής προσφοράς του θείου μηνύματος στους πιστούς της. Λίγοι από τους θρησκευόμενους ανθρώπους βιώνουν πραγματικά μιαν αληθινή σύνδεση με της Πηγή κάθε Αγαθού και Καλού, όπως λίγοι από τους ασχολούμενους με την φιλοσοφία καταφέρνουν να ζουν έναν πραγματικά φιλοσοφημένο και καλό βίο. Σε κάθε περίπτωση, νομίζω ότι δεν τίθεται θέμα οποιασδήποτε σύγκρισης ή συνδυασμού, για όποιον δεν έχει καταφέρει να βιώσει αυτό που αληθινά έχουν να προσφέρουν τόσο η αληθινή θρησκεία, όσο και η αληθινή φιλοσοφία.

 

Μιλήστε μας για το συγγραφικό σας έργο, για τα βιβλία σας. Τι προσπαθείτε να μεταδώσετε στον αναγνώστη;

Ξεκίνησα να γράφω νομικά βιβλία, ίσως τυχαίως (αν και η «τύχη» δεν είναι αυτό που συνήθως νομίζουμε ότι είναι – εννοώ περισσότερο όχι εσκεμμένα), όταν τοποθετήθηκα ως καθηγητής Στρατιωτικού Ποινικού Δικαίου στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων πριν από 17 περίπου χρόνια και διαπίστωσα την έλλειψη κατάλληλου βοηθήματος για χρήση των πρωτοετών σπουδαστών της Σχολής. Έκτοτε η αγάπη για την μελέτη του επαγγελματικού αντικειμένου μου (στρατιωτικού ποινικού δικαίου και ποινικού δικαίου) με οδήγησε στην συγγραφή πολλών έργων, δοκιμίων και άρθρων, επιστημονικού χαρακτήρα γύρω από τα αντικείμενα αυτά. Το πρώτο έργο μου που ξέφυγε κάπως από τον προσανατολισμό αυτόν, ήταν το έργο «Οι Έλληνες και ο Πόλεμος» που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Ενάλιος το 2012, το οποίο στην ουσία αποτελεί μία ιστορική μελέτη με φιλοσοφικές προεκτάσεις γύρω από τα ζητήματα του τρόπου πολέμου και αντιμετώπισης του πολέμου στην Ελλάδα των κλασσικών ιδίως χρόνων.

Στη συνέχεια τα πράγματα πήραν την δική τους πορεία:

Ακολούθησε το βιβλίο μου «Ο Δρόμος είσαι Εσύ – Ένα ταξίδι στα μονοπάτια της συνείδησης και της αυτογνωσίας», που αποτέλεσε το πρώτο έργο μου εσωτερικής φιλοσοφίας, που εκδόθηκε από τις εκδόσεις Ενάλιος το 2014, το οποίο μάλιστα ήταν μέσα στα δέκα δημοφιλέστερα βιβλία στην κατηγορία «Ευ Ζην» των Public Book Awards για το έτος 2015, ενώ ακολούθησε το 2015 πάλι από τις εκδόσεις Ενάλιος, η έκδοση ενός αγαπημένου βιβλίου μου με τίτλο «Κατανοώντας το Τάο Τε Τσίνγκ του Λάο Τσέ», το οποίο πήγασε από την αγάπη μου για την αρχαία κινέζικη φιλοσοφική σκέψη και πρακτική, η οποία μαζί με την αρχαιοελληνική φιλοσοφική σκέψη και δημιουργία, αποτελούν κατά τη γνώμη μου δύο από τους πυλώνες στήριξης όλων των προσπαθειών του ανθρώπου για πνευματική ανέλιξη, ισορροπία και τελικά ευδαιμονία.

Τα δύο τελευταία βιβλία μου εκδόθηκαν στα τέλη του 2016 από τις εκδόσεις Πύρινος Κόσμος. Είναι τα βιβλία «Η Δύναμη του Μεγάλου Νου – Κείμενα από το Τετράδιο του Διδασκάλου» που περιέχει δώδεκα δικά μου κείμενα και δώδεκα «διδακτικές» ιστορίες της Ανατολής, και το «Αβαντούτα Γκιτά – Το Τραγούδι της Ελεύθερης Ψυχής» που αποτελεί απόδοση στα ελληνικά ενός σπουδαίου έργου της μη-δυαδικής ινδικής φιλοσοφικής παράδοσης, με εκτενή δική μου εισαγωγή, σχολιασμό και επίμετρο.

Με τα έργα μου αυτά, δεν επιδιώκω να «μεταδώσω» τίποτε στον αναγνώστη. Όπως σας είπα και στην αρχή της συνεντεύξεώς μας, τα βιβλία μου, πηγάζουν από την δική μου έμφυτη ανάγκη για θεραπεία των δικών μου παθών. Εάν κάτι παρόμοιο συμβεί και στους αναγνώστες των βιβλίων μου, τότε θα έχουν επιτελέσει τον προορισμό τους και αυτό είναι κάτι που θα μου δώσει ιδιαίτερη χαρά. Προσπάθησα βεβαίως, ιδίως με το τελευταίο βιβλίο μου «Η Δύναμη του Μεγάλου Νου» να ασχοληθώ με απλότητα με τα μεγάλα ζητούμενα, ώστε το βιβλίο να είναι κατανοητό, τουλάχιστον σε ένα πρώτο επίπεδο, από τον κάθε αναγνώστη, ανεξαρτήτως ηλικίας, πεποιθήσεων ή ακαδημαϊκής εκπαίδευσης.

Εάν τελικά κάτι προσπαθώ να μεταδώσω στους αναγνώστες μου, είναι ότι μπορεί κανείς να «ζήσει καλά» προς όφελος του εαυτού του και των γύρω του. Είναι πολύ δύσκολο να είμαστε ατομικά καλά σε μία βαθιά άρρωστη κοινωνία, ούτε είναι δυνατόν να ευημερεί μια κοινωνία εάν οι άνθρωποι που την αποτελούν είναι βαριά ασθενείς. Αυτή η «θεραπευτική των παθών» διαδικασία, που υπήρξε αντικείμενο βιωματικής ενασχόλησης τόσο της αρχαίας ελληνικής όσο και της ανατολικής παράδοσης, υποδεικνύω με τα βιβλία μου ότι μπορεί να λάβει χώρα και στις μέρες μας, στην εποχή της «μεγάλης κρίσης» και μάλιστα εντός του κάθε ανθρώπου, φτάνει να επιθυμεί όμως πραγματικά την εσωτερική του ανάπτυξη και καλλιέργεια. Αυτό μπορεί να γίνει και μέσω της τέχνης, της αληθινής τέχνης που σπανίζει στις μέρες μας, καθώς και με την φιλοσοφική ή θρησκευτική επιλογή ενός τρόπου ζωής πραγματικά πνευματικού, που σημαίνει απλού και φυσικού, γεμάτου από χαρά και αγάπη και απαλλαγμένου από άκαρπες επιδιώξεις, πάθη και προσκολλήσεις. Μία αγαπημένη φράση μου είναι «δια της απλότητας η πληρότητα» και αυτό θα είναι το θέμα γύρω από το οποίο θα κινηθεί το επόμενο βιβλίο μου, το οποίο πιστεύω μέσα στον επόμενο χρόνο να καταφέρω να ολοκληρώσω.

Ποιο από τα βιβλία σας είναι το αγαπημένο σας;

Κάθε ένα απ΄ τα βιβλία μου το αγαπώ, το κρατώ στα χέρια μου και το διαβάζω από καιρό σε καιρό με την ίδια χαρά και αγάπη. Διαπιστώνω μάλιστα ότι το καθένα έχει κάτι καινούργιο να μου πει κάθε φορά! Επειδή όμως είναι πολύ πρόσφατη η γέννηση του «Η Δύναμη του Μεγάλου Νου», αυτό νομίζω πως κερδίζει μεγαλύτερο μέρος της αγάπης μου αυτήν την περίοδο!

 

Τι ψάχνετε μέσα από την ενασχόλησή σας με τη φιλοσοφία κ. Γιαρένη; Πόσο σας έχει βοηθήσει ή επηρεάσει και σε ποιο επίπεδο και βαθμό;

Λέω συνήθως πως εκείνο που αναζητάμε τελικά, δεν είναι η Αλήθεια. Γιατί η Αλήθεια δεν είναι κάτι κρυμμένο που περιμένει να το ανακαλύψει κανείς. Είναι πάντοτε εκεί, παντού γύρω μας, μπορούμε να την δούμε, παραδείγματος χάριν, στην πρωινή δροσιά που βρίσκεται κάτω από ένα μικρό φύλλο, στα εξαίσια χρώματα του δειλινού όταν ο ήλιος σαν «ερυθρό μάτι» χάνεται στο βάθος του ορίζοντα, ή ακόμη και στο μακρινό αλύχτισμα ενός σκύλου που σταδιακά χάνεται από την ακοή μας μέσα στη σιωπή της νύχτας. Εκείνο λοιπόν που θα έπρεπε να αναζητάμε, είναι τα εμπόδια, τα φράγματα, που μας απαγορεύουν να αντιληφθούμε την Αλήθεια. Εάν ανακαλύψουμε τα εμπόδια, τότε είναι εύκολο να τα υπερβούμε και …απλώς να δούμε! Μέσα στα βιβλία μου γράφω γι’ αυτά τα εμπόδια και μέσα στη ζωή μου προσπαθώ να τα ανακαλύψω και να τα φέρω στο φως, πράγμα που δεν είναι βέβαια εύκολο, αφού κάθε φορά παίρνουν και διαφορετική μορφή. Το εάν η ενασχόλησή μου με τα ζητήματα αυτά με έχει βοηθήσει ατομικά δεν είναι κάτι για το οποίο μπορώ εγώ να απαντήσω. Το ότι με έχει επηρεάσει, αυτό είναι δεδομένο, όπως άλλωστε μας επηρεάζει οτιδήποτε σκεφτόμαστε, λέμε ή κάνουμε στη ζωή! Η ερώτηση που κάνω πάντοτε στον εαυτό μου (και το κριτήριο για την προσωπική μου καλλιέργεια και εξέλιξη) είναι η εξής: Άραγε στο πέρασμα της ζωής σου, μεγαλώνει μέσα σου η ευδαιμονία ή ο πόνος και η αγωνία; Όσο “σοφός” κι αν είσαι, θα απορρίψω το παράδειγμα και τις ιδέες σου, αν δεν μεγαλώνει μέσα σου και στους ανθρώπους γύρω σου η ευδαιμονία και η ελευθερία…

Γιατί θα συστήνατε στους αναγνώστες να διαβάσουν τα βιβλία σας;

Οι άνθρωποι είμαστε συνήθως τόσο μπερδεμένοι και μπουχτισμένοι από τα πάντα! Εκδίδονται συνεχώς τόσα πολλά βιβλία, παρουσιάζονται τόσα πολλά μουσικά έργα, παίζονται τόσες πολλές θεατρικές παραστάσεις και μέσα σε όλα αυτά υπάρχουν έργα πραγματικά άξια προσοχής, που έχουν κάτι να προσφέρουν, αλλά και έργα που ο λόγος ύπαρξής τους είναι μόνο η προσωπική φιλοδοξία των δημιουργών τους, ή η ανάγκη τους για αυτοεπιβεβαίωση. Προσωπικά δεν έχω καμία τέτοια φιλοδοξία, τα βιβλία μου γράφηκαν λόγω της βιωματικής μου ενασχόλησης με την φιλοσοφία και την αναζήτηση ενός ευδαιμονικού και ευεργετικού τρόπου ζωής για μένα και τους γύρω μου. Νομίζω ότι ωθούν με απλότητα τον αναγνώστη να βρει τον δικό του «δρόμο ευδαιμονίας» με την εφαρμογή στην καθημερινή του ζωή των σοφών διδασκαλιών των αρχαίων σοφών Ανατολής και Δύσης και για τον λόγο αυτό θα παρότρυνα τους αναγνώστες να τα διαβάσουν!”

Περισσότερα άρθρα στην κατηγορία : Συνεντεύξεις